Go Back   Vespafans > Γενικά Θέματα > Ιστορία

Reply
 
Thread Tools Display Modes
  #1   Share on facebook
Old 17-10-2013, 12:30
Stathis's Avatar
Stathis Ο χρήστης Stathis δεν είναι συνδεδεμένος
Give and to me uncle
 
Join Date: Jul 2010
Ηλικία: 51
Posts: 12,049
Thanks: 6,708
Thanked 13,161 Times in 5,773 Posts
Stathis has a reputation beyond reputeStathis has a reputation beyond reputeStathis has a reputation beyond reputeStathis has a reputation beyond reputeStathis has a reputation beyond reputeStathis has a reputation beyond reputeStathis has a reputation beyond reputeStathis has a reputation beyond reputeStathis has a reputation beyond reputeStathis has a reputation beyond reputeStathis has a reputation beyond repute
Default ΗΛΙΑΣ ΜΠΑΪΛΑΣ

Μια απροσμενη συναντηση σημερα το πρωϊ με τον κυρ ηλια εφερε μνημες παλιες...



-1971
Μου ετοιμάζει η HONDA τη μηχανή, ενώ εγώ δεν είμαι ακόμη στο τιμ της, είμαι
με δικά μου έξοδα..
Τότε ήταν οι Χατζημιχάλης-Κουτσουμπός-Μακαρώνας.
Αγώνας Κέρκυρας
(Γνωρίστηκα με Κωνσταντινίδη-Κουτσουμπό.)
Στην Κέρκυρα ο Μακαρώνας έτρεχε με την περίφημη HONDA DAYTONA 750. Ο
Κουτσουμπός με 450, εγώ με το Κ-6 750 και ο Αντώνης .Χ. καβάλαγε μια 750
που είχαν φτιάξει στο Σαρακάκη.
Μαζί και ένας γιαπωνέζος μηχανικός για τα Κ-6.
(Ήταν ιδιότροπα και δεν ξέραμε να τα φτιάξουμε.)
Αρχίζουν τα δοκιμαστικά. Αναβάσεις στον Προφ. Ηλία (Σημαδιακό!).
Το DAYTONA το δοκιμάζει και ο Γιαπωνέζος, ο οποίος στις στροφές κρεμιόταν
και έστριβε με «1000»!
Ήταν ο πρώτος μου αγώνας τη χρονιά εκείνη, που πάνω στην τρέλα μου ξεχνώ να
κουμπώσω μέχρι πάνω τη φόρμα μου.
Ε... δεν μπορείς να φανταστείς τι χτυπήματα έτρωγα!
Αφήνω τα χέρια στη μικρή ευθεία αλλά ο χρόνος κυλούσε. Στον υπόλοιπο αγώνα
πήγα για μένα αρκετά γρήγορα. Δεν μου φάνηκε πολύ σπουδαίο! Αργότερα που
βγήκαν τα αποτελέσματα 1ος ήταν ο Χατζημιχάλης, 2ος ο Λέκκας και 3ος...
ήμουν εγώ!!
Ο Τσατσαρώνης, που μου έταξε σκίσιμο, έφαγε τα ρούχα του.
Την ίδια μέρα έχουμε δοκιμαστικά για το Σιρκουί της Κυριακής μέσα στην
πόλη. Στον αγώνα, που ήταν διεθνής, έτρεχε και ο Περόνε με τα Matcaless
όπως και πολλοί άλλοι. Η δικιά μου μηχανή (?) ήταν «σπασμένο». Στην ανάβαση
είχε κτυπήσει μπιέλα. Υπήρχε κάποιο πρόβλημα στα μέταλλα μπιελών και εγώ
έδινα τέρμα γκάζι. Το βλέπουν το μεσημέρι, έχοντας τα απογευματινά
δοκιμαστικά για το Σιρκουί.
Ακούω από το μηχανικό μου (?). Ηλία πήγαινε σιγά στα δοκιμαστικά και
βλέπουμε... όσο αντέξει για αύριο.
Καλά, αλλά πώς θα αντέξω να βλέπω να με περνούν ακόμη και στα δοκιμαστικά
(αγανακτισμένος).
Μετά τα δοκιμαστικά φαίνεται να έχω κάνει πρώτο χρόνο. Με νορμάλ και
πληγωμένο K-6. Μαζεμένο όλο το TEAM, θυμάμαι ο Κουτσουμπός να λέει: «Ο
Ηλίας στο ΤΕΑΜ κατευθείαν» και ο Γενικός Διευθυντής να συμφωνεί κουνώντας
το κεφάλι του.
Ένιωσα μεγάλη ικανοποίηση, αν και δεν είχα συνειδητοποιήσει καλά-καλά τι
είχε γίνει. Μεγάλο και το οικονομικό όφελος αφού το '71 τα πριμ στους 3
πρώτους του αγώνα
Ο Κουτσουμπός έχοντας βλάβη μου παραχωρεί τη θέση του, αφού δεν υπήρχε άλλη
διαθέσιμη μοτοσικλέτα. Ας είναι καλά.
Ξεκινώντας τον αγώνα πρέπει να ήταν στην αρχή πρώτος ο Λέκκας με 500 ΚΑWΑ
και εγώ πίσω του πηγαίνοντας όσο πιο γρήγορα μπορούσα με το Κ-6.
Ξαφνικά νοιώθω ότι κάτι δεν πάει καλά στο μοτέρ και διαπιστώνω ότι έχει
φύγει η τάπα του λαδιού (κάτω από τη σέλα) και έχει γεμίσει το πίσω μέρος
τη μηχανής. Από εκεί και πέρα έκοψα ρυθμό. Δεν μπορείς να καταλάβεις πώς
ένοιωσα.
Ο Γκουντούφας κάνει μια εκπληκτική προσπάθεια να κερδίσει έδαφος. Σε μια
στροφή βγάζω άθελά μου το Νίκο από τη γραμμή του και βγαίνει για λίγο έξω
από το δρόμο. Με μουτζώνει και φεύγει. Εγώ θέλοντας να τερματίσω απλώς
συνεχίζω σιγά και φτάνοντας αργότερα σε μία στροφή βλέπω να έχει φύγει ο
Νίκος από το δρόμο. Σ' αυτήν την πτώση σπάει τα πόδια του. Στενοχωρήθηκα
πολύ, συνειδητοποιώντας για πρώτη φορά μία φοβία που έχουμε άλλοι λίγο και
άλλοι πολύ μέσα μας.
Τελικά, πρώτος βγήκε ο Περόνε. Τον αγώνα αυτό έπρεπε να τον δώσουν στο Νίκο
Γ. Σε όλο τον αγώνα ήταν πιο γρήγορος από όλους, ήταν όμως και ο πιο
άτυχος. Κρίμα... (δεύτερο σημάδι ευαισθησίας), άλλωστε όπως έλεγε και ο
Η.Μ., τότε στους αγώνες οι κανονισμοί θα έπρεπε μερικές φορές να είναι σε
δεύτερη μοίρα.
- Πίσω από τον Περόνε τερμάτισε, αν θυμάμαι καλά, ο Αντώνης Χ με το 350
γιατί το DAYTONA 750 μόνο ο Μακαρώνας μπορούσε και το πήγαινε «βόλτα»...

Οι επόμενοι αγώνες είναι υπό τη σκιά του ατυχήματος. Μεγάλο μπέρδεμα. Πάμε
μετά στον ομαλό...
(Στην Πάρνηθα δεν θυμάμαι τι έγινε.)

Πλακωνόμασταν, θυμάμαι, τον έπιανα στις στροφές, μου έφευγε στις ευθείες.
Καπάκι σε μια στροφή περνάω αέρας και αρχίζω να φεύγω μπροστά. Αντε πιάσε
με. Στον επόμενο γύρο μια ντούμπα μεγαλοπρεπέστατη (γελάει..). Πέφτοντας
φεύγει από το ντεπόζιτο ένα κομμάτι και χύνεται βενζίνη. Παραλίγο να
πιάσουμε φωτιά. Πίσω λοιπόν με τα πόδια....
Στα Τρίκαλα αργότερα ήθελα το Daytona 750. Το πάει «κάποιος» του ΤΕΑΜ
δοκιμαστική και μου λέει έπειτα ότι το μηχανάκι δεν κάνει για τον αγώνα.
Εγώ όμως το ήθελα και ήξερα ότι το μηχανάκι θα μπορούσε να ήταν στην
τριάδα. Τέλος πάντων... (να και τα νεύρα).
Ένιωσα ξαφνικά ότι μου ροκάνιζαν την τρέλα μου, ήμουν νέος, ήμουν γρήγορος,
δεν είχα όμως «τακτική στρατηγικής» και αυτό, όπως αποδείχθηκε σήμερα, ήταν
το μοιραίο. Τα παράτησα. Αποσύρθηκα. Τρελός και άπειρος ήμουν. Ποιος ξέρει
άραγε ποιο λάθος είναι αυτό που καθορίζει τη μοίρα των επόμενων ετών..

Συζήταγα μια μέρα με τον Κατρίνη και μου λέει: καλό είναι να πας να
μιλήσεις στον κ. Κουτά (ΥΑΜΑΗΑ). Ο Κουτάς έχει ήδη μάθει τους χρόνους της
Κέρκυρας. Πράγματι έτσι έγινε. Στη συζήτηση που είχαμε καταλήγω να έχω το
250, το 350 και το τετράχρονο 650, που ήταν διαθέσιμα στην αγωνιστική
ομάδα... TD2 TR2. Που λες.

Δεν καταλάβαινα από τακτική στον αγώνα, εγώ είχα γρηγορες και σταθερές
γραμμές κι ας ήμουν άπειρος. Πήγαινα παντού όσο γρήγορα μπορούσα. Οι
στροφές, το να πλαγιάζω με τη μοτοσικλέτα ήταν κάτι που δεν αναπληρώνεται.

(Παύση. Ρουφάει αργά και ήσυχα μια γουλιά καφέ που μας είχε φτιάξει η κα
Αθηνά, συνοδευόμενο με μία τάρτα φρούτων. Ανάβει ένα τσιγάρο... πίνει λίγο
νερό και συνεχίζει...)

Εκείνο το χρόνο κάναμε το μεγάλο Τατόι.
Το θυμάμαι, ρε παιδιά, και μου σηκώνεται η τρίχα! Δεν θα ξεχάσω εκείνο τον
αγώνα. Έτρεχα με το 650 το Yamaha και έστριβα τη μεγάλη την παρατεταμένη,
βρίσκανε οι εξατμίσεις και δεν είχα άλλη ταχύτητα να κουμπώσω...!
Ακόμη δεν είχα καβαλήσει μοτοσικλέτα με κλιπ-ον σε αγώνα.
Σε εκείνο τον αγώνα θυμάμαι τα KAWASAKI στις ευθείες, έκαναν πραφ και
φεύγανε. Δεν άντεχα. Είχαν γρηγορότερη μοτοσικλέτα. Περίμενα στις στροφές
να τους δείξω τι μπορώ να κάνω. Μπροστά, θυμάμαι, ήταν ο Γκουντούφας και ο
Λέκκας. Σε κάποια στιγμή πετυχαίνω το Νίκο Γ., τον πιάνω λίγο στις στροφές,
φεύγει στην ευθεία και τον χάνω. Ο Λέκκας ήταν ήδη λίγο μπροστά. Εν τέλει
σ' εκείνο τον αγώνα πρώτος ήταν ο Νίκος, δεύτερος ο Φώτης και τρίτος εγώ με
το 650! Σ' εκείνο τον αγώνα ήταν και ο Ηλιόπουλος και παρακολουθούσε τους
θεατές που 'χαν τρελαθεί μαζί μου. Ακούγανε το 650 να έρχεται στη στροφή
και έτρεμε το Τατόι. Είχαν σηκωθεί τα μαλλιά ολονών.
Μπράβο από τον Ηλιόπουλο μετά τον αγώνα, οι αγωνιζόμενοι όλοι ήξεραν τον
αγώνα που έτρεξα και οι μηχανικοί να με κοιτούν έκπληκτα.
Οι θεατές με είχαν σηκώσει ΨΗΛΑ με τα χέρια και τις φωνές τους.
Ενθουσιάστηκαν όλοι.
Τι ωραίες εποχές! Ζούσαμε κάθε στιγμή όπως ερχότανε. Δεν είχαμε ζήσει την
«ευχαρίστηση» του προγραμματισμού. Υπήρχε ακόμα μία αγωνιστική αθωότητα.

(Καπάκι μετά Ρόδο.)
(Χτυπάει νομίζω ο Βαγγελάκης, ο Ηλιόπουλος εκεί.)
Ανάβαση. Απόγευμα δοκιμαστικά για το σιρκουί της Κυριακής.
Ο Νίκος πάει καλά, αλλά μένει από βλάβη, μπαίνει στα πιτς και δεν ξεκινάει
την Κυριακή. Στην εκκίνηση τότε, όπως και αλλού, ξεκινάγαμε σπρώχνοντας,
κουμπώναμε ταχύτητα να πάρει μπρος η μηχανή και φεύγαμε.
Δακρύζω κάθε φορά που νιώθω τη μοτοσικλέτα να παίρνει τα γκάζια, φεύγοντας
για την πρώτη στροφή που ήταν η αποκορύφωση των συναισθημάτων που με
κυρίευαν κάνοντας με να ξεχνώ το όνομά μου...
Εγώ άρρωστος και με την εκκίνηση της μοτοσικλέτας. Δεν είχε δεύτερη...

Ο Νάμνα στην πρώτη σειρά με το Kawasaki 500 (δίχρονος πύραυλος).
Με το φεύγα εγώ είμαι μπροστά ήδη 2 μηχανάκια. Έπιαναν τα χέρια μου. Βέβαια
ήταν μειονέκτημα στα δίχρονα που λάδωναν τα μπουζί. Πλακωμένος εγώ, ενώ
είμαι ακόμη μπροστά, δεν βλέπω κανέναν πίσω μου. Ξαφνικά βγαίνει άσπρη
σημαία. Μην θυμόντας στιγμιαία δεν κατάλαβα τότε σωστά και νομίζω ότι ο
αγώνας έχει σταματήσει. Μπαίνω στα πιτς. Ρωτάω τον Μαστρ. Αντώνη.
- Ρε συ, τι έγινε;
- Φύγε, ρε, γιατί σταμάτησες;
Φεύγω από το σημείο του τελωνείου. Μόλις είχε περάσει ο Λέκκας. Ο αγώνας
ήταν ήδη στο τέλος του, δεν κατάφερα με τα 45 άλογα να πιάσω τα 80 του
Kawasaki. Τερματίζω δεύτερος. Πάλι καντεμιά. Πρώτος φυσικά ο Λέκκας. Ένας
οδηγός που επί πολλά χρόνια ήταν και γρήγορος οδηγός και καλός άνθρωπος.
Μετά υπάρχει άλλο ένα Τατόι και τελειώνει εν ολίγοις το Πρωτάθλημα του
1971!

Περνώντας μια μέρα από την ΕΛΠΑ, στην οδό Αμερικής 6, μπαίνοντας στα
γραφεία, βλέπω ένα κύπελλο. Επάνω του έγραφε το όνομά μου! Ρωτάω την Πέγκι
τότε.
- Ρε συ, γιατί γράφει το όνομά μου;
- Είναι της απονομής, που τερμάτισες 3ος στο Πρωτάθλημα...
Έμεινα για λίγο κάγκελο. Δεν ήξερα τα τελικά αποτελέσματα του Πρωταθλήματος
του '71.
- Δεν με είχαν καλέσει στην απονομή φαίνεται.
Ρωτάω την Πέγκι αν μπορώ να το πάρω.
- Και βέβαια, μου απαντάει.
Καταλαβαίνεις μετά από αγώνες με normal μηχανάκι να προσδοκώ σε μια πρώτη
θέση, μια νίκη και τώρα ένα «αναπάντεχο» κύπελλο τρίτης θέσης του
Πρωταθλήματος. Σε κάθε αγώνα τερμάτιζα μέχρι τότε 2ος ή 3ος εκτός των
μηχανικών προβλημάτων.
Πάντως ήταν μια χαρά που με κράτησε ζωντανό στους αγώνες.


Το '72 δεν είχα μηχανάκι να τρέξω. Ο Κατρίνης, που είναι στη ΥΑΜΑΗΑ,
μεσολαβεί και πείθει τον Πολυχρονάκη (μηχανικός) να πάω στην ομάδα του
ΡΩΜΑΝΟΥ. JAWA CZ, οι δίχρονες μοτοσικλέτες των Τσεχοσλοβάκων τότε.
Μοτοσικλέτα μοντέλο '58, από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. Δίχρονο, υδρόψυκτο,
250 κ.εκ., υποστηριζόμενο από το Ρήγα Παπαστράτος.
(Την ιστορία που μάθαμε αργότερα με την τζαμαρία που έριξε κάποιος και
εξαφάνισε την αγωνιστική που θα 'τρεχε ο Η.Μ. δεν θυμήθηκε να μας την πει.)

Στον πρώτο αγώνα μου κόβεται ο στρόφαλος. Χάνω τον αγώνα. Το δεύτερο τον
παίρνω, τον τρίτο το ίδιο, παίρνω και τον τέταρτο αγώνα.

Στο δεύτερο αγώνα, νομίζω, μπαίνοντας σε μια στροφή πέφτω. Σηκώνομαι και
αργότερα ξαναπέφτω! Ήταν τέτοια η λύσσα μου για νίκη που δεν καταλάβαινα
«Χριστό». Ξανασηκώνομαι που λες, πλακώνομαι και ξεχνώ τα πάντα! Πάω με
τέρμα γκάζι σε σημεία που στο τέλος αναρωτήθηκα και εγώ ο ίδιος. Πέρναγα
τις μοτοσικλέτες ασυναίσθητα και τελικά νίκησα! Τους πήρα τον αγώνα με δύο
πτώσεις στη μικρή κατηγορία (έως 250 κ.εκ.). Οι θεατές είχαν ενθουσιαστεί
και οι δημοσιογράφοι έβγαζαν ένα καλό ρεπορτάζ.

Στον τελευταίο αγώνα, που θέλω για το Πρωτάθλημα, μένω χωρίς φρένα γιατί
φόρεσε κάποιος βοηθός ανάποδα τον τροχό και τρέχω όπως αποδείχθηκε και με
κολλημένη μπιέλα!
Μην έχοντας φρένα έπρεπε από τα 160 να κόψω για την επόμενη στροφή. Το
εξάντλησα σε κατεβάσματα. Τον λυπήθηκα.
Τελικά μην ξέροντας οι άλλοι το πρόβλημα στα φρένα και μην ξέροντας εγώ για
την κολλημένη μπιέλα τερματίζω... πρώτος! Κάνω και ταχύτερο γύρο με
2.36.03!! Τη μεγάλη κατηγορία την κέρδισε ο Γκουντούφας με 2.39.09!
Παίρνω το Πρωτάθλημα του '72 στην κατηγορία μου, με δεύτερο το Γουρουνά.
Επιτέλους! Παίρνω και τα 20 χιλιάρικα τότε. Περίπου 3 μηνιάτικα μέσον όρο.
Κάτσε καλά... Ο Ρωμανός, την επομένη που πήγα να τα πάρω πάνω στην κουβέντα
λέω για να δούμε που δεν πίστευες ότι έτρεχα χωρίς φρένα. Την κατεβάζουμε
από το σταντ. Τσουλώντας την απλά και πατώντας τα φρένα, η μοτοσικλέτα δεν
σταμάταγε. Κατάλαβε ότι έβαλε ο βοηθός μηχανικού ανάποδα το τροχό. Ήταν μια
ιδιαιτερότητα του τροχού.
Έχασε τη φωνή του και ο Πολυχρονάκης με κοίταγε στα μάτια απορώντας πώς
νίκησα σε αυτόν τον αγώνα. Τώρα πια δεν ήμουν ο μόνος που γνώριζε.

Το '73 τρέχω με JAWA 250 κ.εκ. αναβάσεις και σιρκουί και στο μοτο-κρος με
CZ 250 αρχικά και με 400άρα αργότερα.
Θυμάμαι το Φεβρουάριο του '73, στην κατηγορία έως 250 κ.εκ., τρέχει ο Νάμνα
με 250, ο Λέκκας με Καwasaki, εγώ με 250, ο Ράνταλ με μοντέσα και ο
«μαγκάκος» Παπανδρέου με Yamaha.
Τελικά αποτελέσματα, ύστερα από την εγκατάλειψη του Λέκκα.
Πρώτος ο Νάμνα, δεύτερος ο Μπάιλας και πέμπτος ο Παπανδρέου.
Τον αντιπάθησα αργότερα που μου την έλεγε πισώπλατα, αλλά στον αγώνα έτρωγε
γύρους έτσι ώστε να κάνει παρέα με τη βραδινή πίτα που 'τρωγε..
Στη μεγάλη κατηγορία εγώ πάλι με την 250άρα. Κερδίζω τον αγώνα! Μου κάνουν
ένσταση, αποκλείστηκα και έχασα τη νίκη. Τότε δεν είχε έρθει και το CΖ 400.
Μόλις ήρθε τον Ιούνιο, γυρνά τότε και μου λέει ο Καντούδης:
- Αφού μας πήρε με το 250 στα 400 τώρα που θα συμμετέχεις με την 400
καλά... Βράστα Χαράλαμπε...

Τότε αποσύρεται και η HONDA από τους αγώνες εντελώς.
Θυμάμαι σ' έναν αγώνα που ήταν και ο DECOSTER, μετά την εκκίνηση των 250
ξεχνάω να φορέσω τα γυαλιά, που είχαμε στα ανοικτά κράνη, πέφτει μια πέτρα
στο μάτι μου και χάνω το φως μου. Σταματάω. Μου βάζουν ένα κολλύριο, αλλά
εγώ πονούσα και έβλεπα θολά. Ήθελα πάση θυσία να τρέξω και τα 400. Την ώρα
της εκκίνησης των 400 μπαίνω κρυφά στη σειρά εκκίνησης. Με βλέπει ο
Πολυχρονάκης και φωνάζει:
- Τι κάνεις εκεί, θα ξεκινήσεις. Είσαι τρελός;
Ξεκινάω με ένα μάτι κλειστό και φεύγω μπροστά. Θυμάμαι είχε και λίγο λάσπη.
Σε κάποια στροφή νιώθω ότι κάποιος θέλει να με περάσει. Ήταν ένα βιράζ με 2
επιλογές: περνούσες ή εξωτερικά ή εσωτερικά. Στην αρχή εγώ πέρναγα
εξωτερικά. Ένιωσα ότι στον επόμενο γύρο, στην ίδια στροφή, πρέπει να αλλάξω
τακτική. Θα μπω εγώ από μέσα. Έτσι κι έγινε. Έχοντας πίσω μου τον ανήμπορο
Παπανδρέου με το SUZUKI 250, στο επόμενο βιράζ παίρνοντας αυτός την
εξωτερική φεύγει η μηχανή του έξω από τον αγώνα και πέφτει. Τερματίζω
νικητής και με ένα μάτι.
Μετά με πήγαν στο νοσοκομείο με αιμάτωμα στο μάτι, αλλά και μία
καταπληκτική νίκη.


Τότε με το 400 κάνω 6 αγώνες και έχω 6 νίκες, την πρώτη μου την ακυρώνουν
επειδή έτρεχα με 250άρα και έτσι μετρήσανε οι 5 αγώνες. Μου ακυρώσανε ένα
ολόκληρο Πρωτάθλημα γιατί έπρεπε να μετρήσουν και οι 6 αγώνες.


Σε μια ανάβαση σε αντιπαράθεση με το Νάμνα αυτός στη μικρή κατηγορία και
εγώ στη μεγάλη, μου λέγανε ότι θα πάρει και την 1η γενικής αφού θα έχει και
το καλύτερο χρόνο. Νικήσαμε και οι δύο στην ανάβαση της Ριτσώνας το
καλοκαίρι του '73.
Ταχύτερος χρόνος ανάβασης Η.Μ. 2.53.07 και 2.55.09 για το Νάμνα...
Σ' έναν αγώνα, σε μια τελευταία παρατεταμένη πριν τον τερματισμό, που
συνήθως την πέρναμε με γεμάτη 3η, ερχόμουν τώρα με 4η και γεμάτη. Ερχόμενος
εγώ, λέει ο Πολυχρονάκης βλέποντας τη στροφή. - Κοιτάξτε πώς θα μπει ο
Μπάιλας.
Τι ήταν να το πει.
Φεύγω και χτυπάω σ' έναν τσιμεντόλιθο και απογειώνομαι. Η σέλα της μηχανής
φάνηκε στα 5 μέτρα. Εγώ έσπασα το αριστερό μου χέρι. Τις επόμενες 17 μέρες
τις πέρασα παρέα με το γύψο και την κυρά μου.
Η σκέψη ότι έπρεπε να συνεχίσω στο Πρωτάθλημα των αναβάσεων το '73 και να
το πάρω μου έβαλε μια απίστευτη δύναμη κατάκτησης.
Ο προτελευταίος αγώνας για το πρωτάθλημα αναβάσεων γίνεται νομίζω στη Βούλα
(Κρεμαστός Λαγός). Εγώ ήμουν με δεμένο χέρι. Είχαν περάσει μόλις 20 μέρες
από το ατύχημα. Παρότι είχα γερό σκαρί δεν μπορούσα να πατάω το
ντεμπραγιάζ. Η μανέτα ήταν βαριά.
Λέω στο μαστρο-Γιάννη:
- Μπορείς να μου βάλεις το ντεμπραγιάζ δεξιά. Έτσι κι έγινε. Παραμένει η
αριστερή για ξεκάρφωμα. Η ανάβαση ήταν τώρα πια ένα ρίσκο.
Με δύο μανέτες δεξιά έτρεμα στη σκέψη του αγώνα. Λίγο πριν αρχίσει, έρχεται
στο φορτηγό της JAWA Ρήγας ο Ρωμανός και μου λέει.
- Ησύχασε. Ξέρω την αγωνία σου. Αν τερματίσεις απλά παραμένουμε στο
Πρωτάθλημα. Μην σου περάσει η σκέψη να πας για πρώτος. Αν πας για πρώτος
δεν θα πάρεις τίποτα και από κανέναν!
Τελικά ξεκινάει ο αγώνας και βλέποντας ότι εξοικειώνομαι γρήγορα με την
αλλαγή και με το τραύμα πάω λίγο πιο γρήγορα και τερματίζω τρίτος.
- Τι έγινε τότε.
- Είχαν έρθει και οι Τσέχοι, όπου ξεκινώντας να πάω πίσω στο τιμ, η
μανιβέλα δεν κατέβαινε. Ένας άξονας την εμπόδιζε να κατέβει. Είχε βγει ο
άξονας του ψαλιδιού 5 πόντους έξω. Τρελάθηκα. Τσουλάω κάτω το μηχανάκι.
Φτάνοντας ήταν ο Ρωμανός, ο Πολυχρονάκης και οι Τσέχοι. Παγώσανε βλέποντας
τα μάτια τους πώς τερμάτισα. Δεν το πίστευαν.
Το Πρωτάθλημα τελειώνει με τη νίκη μου στην ανάβαση του Ομαλού Κρήτης. Στη
μεγάλη κατηγορία τερματίζω πρώτος με τον ταχύτερο γύρο 3.25. Η γρηγορότερη
ανάβαση μοτοσικλετών και αυτοκινήτων πλην ενός. Δεύτερος ήταν τότε ο
Χατζημιχάλης.
Στα δοκιμαστικά για το σιρκουί της Κυριακής κάνω στη μικρή κατηγορία πάλι
ταχύτερο το γύρο αυτή τη φορά με 2.39.04.
2ος Νάμνα με 2.40.09 και 3ος ο Γουρουνάς με 2.47.00, ίδιο χρόνο κάνει και ο
«Παπατζής».
Στη μεγάλη κατηγορία ο Λέκκας κάνει 2.43.08. Τελικά στον αγώνα της Κυριακής
τερμάτισα δεύτερος στην κατηγορία μου, πίσω από το Νάμνα, αλλά μπροστά από
το Μ. Γκουντούφα.
Τότε θυμάμαι ήταν από τις πρώτες φορές που φόραγα σε αναβάσεις και σιρκουί
κράνος κλειστό. Μου το είχε δώσει νομίζω ο Ρωμανός, ο πρώτος που φρόντισε
για την ασφάλεια μου.

Στους επόμενους αγώνες έτρεξα με το τιμ του Μακράκη, με τα ΥΑΜΑΗΑ 350.

Στον πρώτο αγώνα βγαίνει στην κατηγορία του πρώτος ο Παπανδρέου και εγώ
δεύτερος στη μεγάλη κατηγορία. Έρχεται τότε μετά στα πιτς ο Παπανδρέου και
λέει ότι την Κυριακή θα τα «πούμε». Όχι έτσι ακριβώς, αλλά τέλος πάντων.
Δεν έβρισκα το λόγο να έχει τόση αντιπαράθεση και τόση ασέβεια στο πρόσωπό
μου.
Σε εκείνο τον αγώνα έμεινε ένα γύρο πίσω, εγώ με το 250 το ελληνικό, το
αγωνιστικό και ο Γκουντούφας να μας παρακολουθεί από κοντά. Ο Γκουντούφας
που είχε έρθει δεύτερος μου είχε πει τερματίζοντας.
- Έλα μωρέ, καβάλησε το καλάμι και ο Παπανδρέου... και έβγαλε γλώσσα.


Το '74 λόγω των γεγονότων διακόπηκαν τα Πρωταθλήματα στον τελευταίο αγώνα
και εγώ με τερματισμό θα έπαιρνα Πρωτάθλημα σε δύο κατηγορίες.
'75 Μια κατηγορία για τον Μακράκη.
Δούλευα και εκεί. Μετά μπήκε μέσα μου ένας φόβος. Εγώ δεν είχα υποστήριξη
και ήταν άλλα τα μηχανάκια τους.
Το '76-'77 εμπλέκονται τα DUCATI.
Εγώ είχα αγοράσει θυμάμαι ένα NORMAL DUCATI.
Πηγαίνοντας στη Ρόδο εγώ πήγα καβάλα. Δεν είχα τιμ. Φορτωτική λοιπόν και
μοναχός μου οδικώς για Μαρκίτσα. Στον αγώνα το DUCATI που ήταν γρήγορα και
στριφτερά, έκανα λάθος μια στροφή. Έχοντας πάρει θέση για αριστερή στροφή ή
είναι δεξιά. Προσπαθώντας να διορθώσω την κλίση μου ξύνω το αριστερό μέρος
της μοτοσικλέτας στην μπομιέρα. Φεύγουν μασπιέδες, λεβιέδες, σκίστηκε η
μπότα μου και το παντελόνι, έσπασα το μικρό μου δάκτυλο, αλλά ευτυχώς
κρατήθηκα στο τιμόνι και δεν έπεσα στο ρέμα που ήταν μπροστά μου.
Τα επόμενα χρόνια δεν κατάφερα τίποτα σπουδαίο. Είχε αρχίσει μια έντονη
διστακτικότητα να με κυριεύει. Ένας φόβος για το μέλλον μου ήταν κάτι που
με απασχολούσε στους επόμενους αγώνες.
Η επιστροφή μου στη Honda δεν έφερε την άνοιξη. Η προσπάθεια έγινε.
Δεν θα ξεχάσω τον Σαββαΐδη σε μια Ρόδο. Εγώ έτρεχα με 250 νορμάλ και αυτός
με Ducati. Σε όλο τον αγώνα προσπαθούσε να με περάσει και δεν μπορούσε. Στο
τέλος του αγώνα πίστευε ότι ήταν τουλάχιστον 400 κ.εκ.
Του εξήγησα ότι ήταν ένα νορμάλ 250 κ.εκ. με 15.000 χλμ.
- Απίστευτο, ομολόγησε και έφυγε.

Εκείνα τα χρόνια με κυνηγούσε καντεμιά. Μία από αυτές ήταν όταν πηγαίνοντας
σε αγώνα στο Τατόι με το ταξί που είχα, βλέπω από τον καθρέφτη μία
νεκροφόρα να με πλησιάζει με 1000! Κάνω να την αποφύγω τελευταία στιγμή και
μου δίνει μία στην πόρτα πίσω αριστερά... γαμώ το κερατό μου!
Φτάνοντας στο Τατόι ψιλόβρεχε και έκανα δοκιμαστικά. Σε κάποια στιγμή
γλίστρισα τόσο, όσο να με κάνει να αποσυρθώ από τους αγώνες. Κάποια στιγμή
φεύγοντας από εκείνο το Τατόι, βλέπω να ξεπαρκάρει από εμπρός μου και στην
όπισθεν να κτυπάει τα μπροστινά φανάρια. Τρελάθηκα! Φόρτωσα, άρχισε ένα
ξέσπασμα να φουντώνει μέσα μου. Πηγαίνοντας αγριεμένος προς το μέρος του,
σηκώνεται και φεύγει! Παίρνω γρήγορα το αυτοκίνητο και έχοντας όπισθεν στο
κιβώτιο κτυπάω τον πισινό μου και σπάω και τα πίσω φανάρια μου!
Φαντάζεστε σκηνικό. Και όλα αυτά σε μία μέρα.
Φοβήθηκα πάλι. Ασφάλειες δεν γινόντουσαν όπως σήμερα και εγώ δεν είχα
κανένα να με φροντίσει αν συμβεί κάτι. Χρήμα δεν είχα και έτσι με έφαγε η
ανασφάλεια. Δεν πειράζει, ας είναι έτσι. Ίσως να ήταν για καλό μου. Θα
θυμάμαι πάντα στιγμές από εκείνα τα χρόνια του '71 και του '72 και θα νιώθω
το φτερούγισμα της ψυχής μου να φεύγει ψηλά στον ουρανό.
Θυμάμαι το μηχανικό Πολυχρονάκη να ψιλοδουλεύει την ημέρα που είχε και
κόσμο, να ακούει τα θελήματά μας και ύστερα αργά το απόγευμα με την ηρεμία
του δούλευε μόνος του. Σε ορισμένα κομμάτια δούλευε το χειροτρύπανο! Ήταν
από τους ελάχιστους μηχανικούς που υπήρξε τόσο χρήσιμος στους αγώνες και
όχι μόνο.


Ο άνθρωπος που με στήριξε ηθικά και ψυχικά είναι η γυναίκα που είναι δίπλα
μου κοντά στα 30 χρόνια. Η Αθηνά... είναι ο μισός μου εαυτός.
Περάσαμε δύσκολες ώρες, όμως δεν το κρύβω και τώρα ύστερα από ένα ατύχημα
με ταλαιπωρεί το πόδι μου (μας το δείχνει, όντως είναι σε κακή κατάσταση
ακόμη). Δυόμιση χρόνια είναι τώρα αυτή η κατάσταση χωρίς μόνιμη δουλειά.
Στο νοσοκομείο μόνο ο Κουτσουμπός είχε έρθει και είχε φέρει και τον
Αραούζο, ο οποίος δεν με ήξερε, αλλά συμπονούσε μαζί μου. Τέλος πάντων.
Η γυναίκα μου, που λες, δεν μάσαγε. Σε έναν αγώνα άκουσε από κάποιον να
λέει: «πάλι ο γεροκαράφλας κέρδισε». Και τους απαντάει: «αυτός ο
γεροκαράφλας έχει τέτοια αρχίδια που εσύ δεν μπορείς καν να τα
παρακολουθήσεις.».
Τέτοια γυναίκα ήταν. Κάθε έναν τον αντιμετωπίζει όπως πρέπει. Γι' αυτό την
αγαπάω. Ξέρει καλύτερα και διακρίνει τους ανθρώπους, αλλά εγώ δεν άκουγα.



Αυτό που έχει μείνει από τους αγώνες είναι ότι ενώ είχα πιο αργή
μοτοσικλέτα κυνηγούσα τους γρήγορους και καλούς αναβάτες. Παρόλα αυτά είχα
αγώνες θριάμβους, αλλά και πίκρες.
Είμαι 47 χρονών. Έτρεξα μέχρι το '82. Είχα και μια συμμετοχή το '91 με GSXR
750
'87 Σε εκείνο τον αγώνα έτρεχε ο Σάκης Σκούρτας, ο Αραούζος κ.ά. Με βοήθησε
ο Νικολάου και έτρεξα δύο αγώνες έτσι τυπικά. Μου είχε χαρίσει και το
ρουχισμό, ας είναι καλά και αυτός.
Η μοτοσικλέτα δεν έχει καμιά σχέση με τις παλαιότερες που τρέχαμε τότε.
Σήμερα είναι πολλά τα γκάζια, το στιλ οδήγησης διαφορετικό και η τεχνολογία
να είναι στο αποκορύφωμά της. Παρόλα αυτά γούσταρα τα γκάζια του, αλλά ήταν
πολλά για μένα τώρα πια.
Ήταν λες και εξευγενίστηκαν οι σχέσεις των μετάλλων.
Ξαναβλέπει τις φωτογραφίες και συγκινείται. Ψάχνει στο πορτοφόλι του
κάποιες ξεχωριστές για να μας τις δείξει. Και όντως μας δείχνει παλιές,
μικρές, ασπρόμαυρες φωτογραφίες που δεν περιγράφονται εύκολα με λόγια.

Δεν μου αρέσει η αχαριστία των ανθρώπων. Εγώ όπως τους έβλεπα τότε, έτσι
τους βλέπω ακόμη. Αλλά όπως και άλλοι σαν εμένα, έχω παράπονο. Θέλησα να
βοηθήσω κάποιο δικό μου παλλικάρι, αλλά κανείς δεν βοήθησε.


Η συμμετοχή των θεατών ήταν το έπαθλο ολονών μας. Ερχόταν κανείς να δει
μοτοσικλέτες να συναγωνίζονται γιατί ήταν κάτι που δεν ζούσε εύκολα ο
καθένας. Δεν είναι όπως είναι τώρα. Ο θεατής ερχόταν, μας έβλεπε και έκανε
το δικό του αγώνα, στη φαντασία του. Ταυτιζόταν μ' έναν από εμάς. Όσοι απ'
αυτούς που ένιωσαν το δικό μας αγωνιστικό συναίσθημα, συνειδητοποιώ ότι δεν
είχα άδικο όταν έτρεχα και κούμπωνα την τετάρτη στο 650 (ΥΑΜΑΗΑ) και
μπαίνοντας στην παρατεταμένη έτρεμε όλο το Τατόι. Περνούσα στις στροφές,
πλαγιάζοντας όσο γινόταν περισσότερο, ακουμπώντας μασπιέδες, εξατμίσεις
(τσαντίζεται προς στιγμή). Τώρα οι αγώνες γίνονται υποτυπωδώς, μια και οι
δυνατότητες των μοτοσικλετών δεν έχουν καμιά σχέση με τους ελληνικούς
αγώνες. Η παντοτινή αυτή κατάρα της μοτοσικλέτας να μην υπάρχει μια πίστα.
Να σταματήσουν οι κόντρες μέσα στην κίνηση. Να εξελιχθούν οι έλληνες
οδηγοί, μηχανικοί, επιστήμονες να εκπαιδεύουν νέους ανθρώπους. Ένα έργο
τόσο κοινωφελές και κερδοφόρο και δεν έχει γίνει τίποτε τόσα άτιμα χρόνια.
Μετά θέλουν όλοι να πουλήσω και να εισπράξουν. Από πού; Αφού ακόμη δεν
υπάρχει υποδομή. Πώς επιβιώνουν τόσες επιχειρήσεις μοτοσικλετών όταν πέφτει
η αίγλη των αγώνων, δεν έχω καταλάβει ακόμα. Σήμερα υπάρχει μια απίστευτη
εξέλιξη στη μοτοσικλέτα. Σήμερα όμως ο κάθε άσχετος μπορεί να έχει τη
γρηγορότερη μοτοσικλέτα που πιάνει 300 και αυτός ίσα που έχει πάει 170 χλμ.
ξανά με μοτοσικλέτα και αυτά στην ευθεία.
Χάζευα προχθές, τυχαία λίγο από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. Αψογη η τεχνική
των οδηγών. Βλέπεις το επίπεδο των άλλων χωρών και λες ότι εμείς ίσα-ίσα να
μην χάσουμε την επαφή.

Μιλάει η κυρά
Θυμάμαι τον Ηλία, ένα παλλικάρι που δεν λύγιζε εύκολα στη ζωή. Ήταν ο
«άγνωστος» και ο γρηγορότερος αναβάτης που έζησα μετά στους αγώνες. Την
πρώτη φορά που πήγα μαζί του στους αγώνες, του πηγαίνω την ταυτότητα και
την αίτηση. Βλέπω ότι γεννήθηκε το '47. Το βράδυ του λέω: Φρόντισε γιατί
είσαι μικρότερος μου.
Η.Μ. Μάγκισσα η κυρά. Δεν χαμπάριαζε και με αγαπούσε. Όπως και τώρα.
Θυμάμαι ότι τα βράδια ο Πολυχρονάκης μας εμπόδιζε να κοιμόμαστε μαζί ώστε
να μην υπάρχει απώλεια στον αγώνα.
Καλά σιγά μην τον άκουγα. Αν δεν κοιμόμουν μαζί της, να ανοίξω τα μάτια μου
μαζί της, δεν είχα όρεξη για αγώνα.

Είναι αστείο πώς αντιδράσανε μερικοί που γνώριζα τα τελευταία χρόνια. Αφού
ήταν μέσα στο χώρο της μοτοσικλέτας. Μπάιλας. Αναρωτιόντουσαν μην
γνωρίζοντας ότι έδωσα και εγώ κάτι κάποτε.
Είχα ξεχάσει πόσο εύκολα ξεχνούμε όλοι μας.
Εισιτήριο για να περάσετε στον αγώνα. Ο Βασίλης Καλφαρέντζος παρενέβη και
τακτοποιήθηκε το θέμα. Σε άλλους που γνώρισα το όνομα ήταν σαν να τους
θύμιζε κάτι μυθικό. Όταν καταλάβαιναν ότι γνώριζαν ύστερα από χρόνια ένα
ίνδαλμα, τα 'χαν λίγο χαμένα. Εγώ ντροπαλός και άσχετος από τιμές και δόξες
τέτοιου τύπου ένιωθα αμηχανία, αλλά χαμογελούσα νιώθοντας πάλι ανθρώπινη
ζεστασιά. Πλάκα είχε.
Τώρα πια προσπαθώ να ζω την κάθε μέρα ψάχνοντας τρόπο να ξαναφτιάξω μια
ευχάριστη ζωή. Να πάψει να ταλαιπωρείται η Αθηνά. Ασχολούμαι τα τελευταία
χρόνια με τη σκοποβολή ενεργά. Αναμένω και το καινούριο Cz πιστόλι
(χαμογελά). Όλοι σκεφτήκαμε το ίδιο πράγμα. Μπάιλας με Cz ξαναχτυπά!
Είναι η ώρα της δύσης πάλι που σβήνει μία μοναδική συνάντηση με τον
ξεχασμένο Ηλία Μπάιλα. Μια Μορφή που πέρασε ανάμεσά μας όπως εκείνος
περνούσε μέσα στους αγώνες. Ας είναι καλά μαζί και η κα Αθηνά που
φιλοξένησε στο φτωχικό της ήρεμο σπίτι._Η.Ν

ΤΙ ΕΙΠΑΝ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΠΑΪΛΑ

ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΑΛΦΑΡΕΤΖΟΣ

Στη δεκαετία του '70 το άθλημα της μοτοσικλέτας μπορώ να πω ότι ήταν στην
κυριολεξία στα σπάργανα. Οι αγώνες ταχύτητας γινόντουσαν με ηρωικό, αλλά
και αστείο τρόπο, π.χ. η διάρκεια των αγώνων ήταν 20‹ μόνο και οι
μοτοσικλέτες έτρεχαν ανά κυβισμό (2 κατηγορίες αρχικά), όπως κι αν ήταν.
Έβλεπες στημένες στην αφετηρία εντούρο, κρος, στριτ, ιδιοκατασκευές,
μοτοσικλέτες παραγωγής κ.λπ.
Οφείλουμε λοιπόν πάρα πολλά σε αυτούς τους ανθρώπους, οι οποίοι ξεκίνησαν
τους αγώνες στη χώρα μας και πολλοί από αυτούς έτρεχαν μέχρι πρότινος.
Ένα από αυτά τα παραδείγματα είναι και ο ΗΛΙΑΣ ΜΠΑΪΛΑΣ.
Αυτός ο άνθρωπος έγραψε ιστορία, όχι μόνο σαν γρήγορος αναβάτης, αλλά και
σαν χαρακτήρας, ως πραγματικός Ανθρωπος .Ποτέ δεν θυμάμαι τον Ηλία να
αντιδικεί με κανέναν ούτε είχε κάνει ποτέ ένσταση κατά άλλου αγωνιζομένου.
Αυτό που τον χαρακτήριζε ήταν το χιούμορ του και η αυτοπεποίθηση του. Έλεγε
συχνά, λίγο πριν αρχίσει ο αγώνας, γελώντας: «Θα σας σκίσω, βρε, και θα το
δείτε!». Και πραγματικά, αυτό έκανε ο Η.Μ., λίγη ώρα αργότερα.
Έπαιρνε τις καλύτερες «γραμμές» με το ένστικτο (και όχι με τη γνώση, όπως
δύο ή τρεις άλλοι μεγάλοι αναβάτες). Λέγανε ότι στο Τατόι αν έβαζες με
κιμωλία σημάδια στα «πατήματα» του Μπάιλα, επί 20 λεπτά θα περνούσε συνεχώς
πάνω στα προηγούμενα σημάδια του. Έτσι μπορούσες να διδαχθείς το γρήγορο
Τατόι. Το μυαλό του ήταν ένα πραγματικό τοπογραφικό σχέδιο της πίστας.
Η αναζήτηση της καλύτερης πατέντας και η εύρεση υποστηρικτή ήταν αυτά που
αναζητούσαν όλοι, π.χ. τις περισσότερες φορές τα λάστιχα που έτρεχαν δεν θα
τα εμπιστευόμασταν σήμερα ούτε για βόλτα μέσα στην πόλη. Ξέρω αγωνιζομένους
που έβγαζαν μισό Πρωτάθλημα με το ίδιο ζευγάρι. Ασε τα κράνη, στην αρχή
ανοικτά και η ένδυση τυπική πολλές φορές δένα τα ρούχα για να μην χτυπούν
με τον αέρα, όσο για τα πατούμενα έτρεχαν ακόμα και με πάνινα αθλητικά
έτρεχαν. Παρόλα αυτά οι χρόνοι που έκαναν ήταν εκπληκτικοί και ο ρυθμός
τους εντυπωσιακός. Παιδιά του μεροκάματου, που έτρεχαν για την ευχαρίστησή
τους, με δυσκολία μάζευαν τα χρήματα για να μπορούν να τρέξουν σε κάποιους
από τους αγώνες. Για ένα μετάλλιο, για ένα κύπελλο, για μια τιμή.
Ο Η.Μ. ήταν και είναι πραγματικά ένα πραγματικό διαμάντι. Δεν θα ξεχάσω πώς
πήγαιναν όλοι οι άλλοι αγωνιζόμενοι να τον συμβολευτούν, αυτός ενώ λογικά
δεν στέκει ένιωθε μοναδική χαρά βοηθώντας συναγωνιζόμενους του. Πάντα
πρόθυμος, πάντα καλοσυνάτος, με το χαμόγελο στα χείλη μέχρι σήμερα
εξακολουθεί και είναι αγαπητός. Όσοι τον γνωρίζουν, στο άκουσμα του
ονόματος του θα εμφανίσουν ένα μεγάλο χαμόγελο!
Έχει μεγάλη καρδιά και υπήρξε πάντα τίμιος στη ζωή του και χωρίς να κυνηγά
το χρήμα ζει με όλες τις δυσκολίες του, απλά και φιλόξενα.
Η αγάπη του για τη μοτοσικλέτα παραμένει διαχρονική. Τελευταία συμμετοχή
του το '91, την εποχή του Σκούρτα κ.ά. με Suzuki GSX-R 750 με τη βοήθεια
και του Νικολάου, αλλά να είσαι σίγουρος ότι και σήμερα αν γινόταν ο Η.Μ.
θα ήταν και πάλι στην αφετηρία. Να 'ναι καλά.

ΦΩΤΗΣ ΛΕΚΚΑΣ

Ο Η.Μ. ήταν ένας εξαίρετος αθλητής, από τους καλύτερους και ένα απλό παιδί
αδικημένο από όλους. Ξεχάστηκε στον επαγγελματικό τομέα και βίωσε την
καθημερινότητα του με μεροκάματα, χωρίς την ανάλογη βοήθεια των εταιριών
που θα έπρεπε να του δώσουν. Με τη γνώση και την εμπειρία του στις
μοτοσικλέτες θα ήταν ένας ιδανικός δάσκαλος για τους νεότερους. Όμως ούτε
και μετά το πρόσφατο σοβαρό ατύχημα, που τον άφησε δύο χρόνια να
ταλαιπωρείται χωρίς μεροκάματο, δεν βοηθήθηκε.
Η γυναίκα του τον στήριξε. Μεγάλη η προσφορά του στη μοτοσικλέτα και κρίμα
για το «άθλημα» που δεν τον στήριξε.
Στους αγώνες, όταν μπήκε, έμαθε από εμάς και γρήγορα εξελίχθηκε ως ένας από
τους γρηγορότερους αναβάτες. Με το Η.Μ. έχω τρέξει πολλούς αγώνες και
θυμάμαι σε έναν αγώνα στη Βούλα (Κρεμαστός Λαγός) εγώ δεν είχα πάρει
συμμετοχή και απλώς παρακολουθούσα. Περνώντας λοιπόν ο Ηλίας με ένα ερείπιο
Jawa 10ετίας, τρόμαξα! Αναρωτήθηκα αν και εγώ πάω έτσι γρήγορα. Δεν είχα
συνηθίσει σαν θεατής .Εκμεταλλευόταν ο αθεόφοβος όλο το πλάτος του
δρόμου... ώστε να πάρει την ιδανικότερη γραμμή.
Το πλάγιασμα στη στροφή που ήταν το αγαπημένο του σημείο, πέρασε μια φορά
από μπροστά και αναρωτήθηκα ξανά αν είμαι και εγώ τόσο «τρελός».
Στους αγώνες ανέβαζε το επίπεδο όλων μας κάνοντας πολλές φορές εκπληκτικούς
αγώνες με υποδεέστερη μοτοσικλέτα. Ήταν και θα είναι ένα υπέροχο «παιδί»!

ΝΙΚΟΣ ΓΚΟΥΝΤΟΥΦΑΣ

Τον Η.Μ. τον γνωρίζω από το 1963. Ήταν ένας από τους πολύ καλούς αναβάτες,
γρήγορος, εμπειρικός οδηγός δεν ήξερε από θεωρία και δεν τον ενδιέφερε να
κοιτά στα πιτς τη θέση του, αλλά ήξερε από πράξη. Αυτά που έβλεπε τα
αφομοίωνε αμέσως.
Μέσα στους αγώνες είχαμε έρθει πολλές φορές σε κόντρα. Θυμάμαι, όμως, σε
ένα Τατόι, ενώ εγώ είχα προβλήματα μηχανικά σε μια πρόκληση του Ηλία άνοιξα
το γκάζι και τον επέρασα μέσα στο γύρο και έχει να το θυμάται.
Σαν άνθρωπος ήταν και είναι απλός, σωστός, δεν άκουγες κακή κουβέντα για το
ήθος του. Είχε ψυχή, το έλεγε και το έδειχνε με τη μοτοσικλέτα του. Είχε
κερδίσει αρκετούς αγώνες και με εμένα αντίπαλο, αλλά είχε χάσει και πολλούς
από εμένα.
Οδηγούμε και οι δύο μοτοσικλέτα ακόμη.
Reply With Quote
The Following 13 Users Say Thank You to Stathis For This Useful Post:
AlexanderCool (17-10-2013), Dimitrios_231 (17-10-2013), jami3003 (17-10-2013), KaKoula (17-10-2013), lucky (17-10-2013), makakite (18-10-2013), Mamalakis (18-10-2013), Mike px200e (17-10-2013), N.S.S.RALLY FAMILY (17-10-2013), Nikolas (17-10-2013), Σαργέντης (18-10-2013), pepe (17-10-2013), TARATATA (17-10-2013)
  #2   Share on facebook
Old 17-10-2013, 12:45
xasapis's Avatar
xasapis Ο χρήστης xasapis δεν είναι συνδεδεμένος
πες αλεύρι... Ο Σταμάτης σε γυρεύει
 
Join Date: Aug 2010
Ηλικία: 48
Posts: 4,916
Thanks: 43,265
Thanked 3,240 Times in 1,888 Posts
xasapis has a reputation beyond reputexasapis has a reputation beyond reputexasapis has a reputation beyond reputexasapis has a reputation beyond reputexasapis has a reputation beyond reputexasapis has a reputation beyond reputexasapis has a reputation beyond reputexasapis has a reputation beyond reputexasapis has a reputation beyond reputexasapis has a reputation beyond reputexasapis has a reputation beyond repute
Default

μπραβο του να ειναι παντα καλα ........
Reply With Quote
The Following 2 Users Say Thank You to xasapis For This Useful Post:
KaKoula (17-10-2013), makakite (18-10-2013)
  #3   Share on facebook
Old 17-10-2013, 13:39
pepe's Avatar
pepe Ο χρήστης pepe δεν είναι συνδεδεμένος
kit it, carb it, pipe it
 
Join Date: Oct 2011
Ηλικία: 33
Posts: 3,710
Thanks: 4,139
Thanked 6,122 Times in 2,683 Posts
pepe has a reputation beyond reputepepe has a reputation beyond reputepepe has a reputation beyond reputepepe has a reputation beyond reputepepe has a reputation beyond reputepepe has a reputation beyond reputepepe has a reputation beyond reputepepe has a reputation beyond reputepepe has a reputation beyond reputepepe has a reputation beyond reputepepe has a reputation beyond repute
Default

πως γίνεται να τρέχανε με τόσα προβλήματα στα μηχανάκια τους και να βλέπουν βάθρο?
Αμα τα έχεις πολλά κιλά και είσαι και χεράς... φτάνει και περισσεύει.
Μπράβο ρε Στάθη που το έβαλες. Μου αρέσουν αυτές οι ιστορίες.

υγ και γω στο track day (με γελοίο μηχανάκι μπροστά στα δικά τους) πάταγα φρένο σε όλες τις στροφές μέχρι που άναψε το ταμπούρο. Φλώρος!
Reply With Quote
The Following 2 Users Say Thank You to pepe For This Useful Post:
makakite (18-10-2013), Stathis (17-10-2013)
  #4   Share on facebook
Old 17-10-2013, 14:27
Stathis's Avatar
Stathis Ο χρήστης Stathis δεν είναι συνδεδεμένος
Give and to me uncle
 
Join Date: Jul 2010
Ηλικία: 51
Posts: 12,049
Thanks: 6,708
Thanked 13,161 Times in 5,773 Posts
Stathis has a reputation beyond reputeStathis has a reputation beyond reputeStathis has a reputation beyond reputeStathis has a reputation beyond reputeStathis has a reputation beyond reputeStathis has a reputation beyond reputeStathis has a reputation beyond reputeStathis has a reputation beyond reputeStathis has a reputation beyond reputeStathis has a reputation beyond reputeStathis has a reputation beyond repute
Default

θα προσπαθησω να τον φερω σε συναντηση, ή να κανουμε εμεις μια συναντηση κοντα στη γειτονια του.
απιστευτος ανθρωπος περα απο οδηγος.
θυμοτανε τι χρωμα εβγαινε μαμα η σειρα 2, οτι δεν εχει τετοιο φτερο, κοντερ κλπ.
ειχε μια μαλιστα το 1965 οπως μου ειπε.
απιστευτος!
Reply With Quote
The Following 2 Users Say Thank You to Stathis For This Useful Post:
makakite (18-10-2013), Nikolas (17-10-2013)
  #5   Share on facebook
Old 17-10-2013, 14:33
pepe's Avatar
pepe Ο χρήστης pepe δεν είναι συνδεδεμένος
kit it, carb it, pipe it
 
Join Date: Oct 2011
Ηλικία: 33
Posts: 3,710
Thanks: 4,139
Thanked 6,122 Times in 2,683 Posts
pepe has a reputation beyond reputepepe has a reputation beyond reputepepe has a reputation beyond reputepepe has a reputation beyond reputepepe has a reputation beyond reputepepe has a reputation beyond reputepepe has a reputation beyond reputepepe has a reputation beyond reputepepe has a reputation beyond reputepepe has a reputation beyond reputepepe has a reputation beyond repute
Default

Φοβερή ιδέα!
Να του ζητήσεις να έρθει ορεξάτος για να μας πει ιστορίες
Reply With Quote
The Following User Says Thank You to pepe For This Useful Post:
makakite (18-10-2013)
  #6   Share on facebook
Old 17-10-2013, 16:50
xarisdouglas's Avatar
xarisdouglas Ο χρήστης xarisdouglas δεν είναι συνδεδεμένος
The Best Of the British Empire
 
Join Date: Sep 2010
Ηλικία: 41
Posts: 461
Thanks: 188
Thanked 502 Times in 210 Posts
xarisdouglas is a glorious beacon of lightxarisdouglas is a glorious beacon of lightxarisdouglas is a glorious beacon of lightxarisdouglas is a glorious beacon of lightxarisdouglas is a glorious beacon of lightxarisdouglas is a glorious beacon of light
Default

ωραιοι ανθρωποι και ωραιο θεμα..
οποιος θελει να μαθει την ιστορια του ελληνικου μοτοσυκλετισμου ας παρει το ομωνυμο βιβλιο,δε χορταινω ποτε να το διαβαζω!
Reply With Quote
  #7   Share on facebook
Old 17-10-2013, 20:40
Nikolas's Avatar
Nikolas Ο χρήστης Nikolas δεν είναι συνδεδεμένος
Vespa Enthusiast
 
Join Date: Nov 2010
Location: Athens
Posts: 480
Thanks: 1,634
Thanked 624 Times in 309 Posts
Nikolas is a name known to allNikolas is a name known to allNikolas is a name known to allNikolas is a name known to allNikolas is a name known to allNikolas is a name known to all
Default

Μπράβο Στάθη για το θέμα,αμα κανονιστει συνάντηση θα ήταν ωραια!
Reply With Quote
  #8   Share on facebook
Old 18-10-2013, 00:10
makakite's Avatar
makakite Ο χρήστης makakite δεν είναι συνδεδεμένος
BarbariX 21
 
Join Date: Jun 2012
Location: Piraeus
Ηλικία: 45
Posts: 1,254
Thanks: 2,247
Thanked 2,128 Times in 989 Posts
makakite has a reputation beyond reputemakakite has a reputation beyond reputemakakite has a reputation beyond reputemakakite has a reputation beyond reputemakakite has a reputation beyond reputemakakite has a reputation beyond reputemakakite has a reputation beyond reputemakakite has a reputation beyond reputemakakite has a reputation beyond reputemakakite has a reputation beyond reputemakakite has a reputation beyond repute
Default

Quote:
Originally Posted by pepe View Post
Φοβερή ιδέα!
Να του ζητήσεις να έρθει ορεξάτος για να μας πει ιστορίες
...μάλλον δεν θα χρειαστεί να του ζητήσει να έρθει ορεξάτος...
...γνήσιοι τυπάρες σαν και τον παραπάνω, έχουν πάντα όρεξη να λένε και να κάνουν... αν γίνει τελικά συνάντηση και θέλει και ο Κος Ηλίας, να πω και γω σε κάποιον παλιό συναγωνιστή του (που αναφέρθηκε παραπάνω) μπας και τον "ψήσουμε" να έρθει, να πουν μαζί τις ιστορίες τους. Μέσα και εγώ.
Να λένε οι παλιοί να ακούμε οι νεώτεροι!
__________________
Katemaki PK75SS
Reply With Quote
The Following 2 Users Say Thank You to makakite For This Useful Post:
KaKoula (18-10-2013), pepe (18-10-2013)
Reply

Bookmarks


Thread Tools
Display Modes

Posting Rules
You may not post new threads
You may not post replies
You may not post attachments
You may not edit your posts

BB code is On
Smilies are On
[IMG] code is On
HTML code is Off

Forum Jump


All times are GMT +2. The time now is 16:11.


Powered by vBulletin® Version 3.8.4
Copyright ©2000 - 2018, Jelsoft Enterprises Ltd.
Vespafans.gr is an unofficial site and is in no way associated with, endorsed by, sponsored by, or licensed by Piaggio. Vespafans.gr is not responsible for the content of threads/posts.